Mambazham Kavitha Lyrics– Mambazham is a popular Malayalam Kavitha(Malayalam Poem) written by Vyloppilli Sreedhara Menon and sung by V. Madhusoodanan Nair.
Mambazham Kavitha Lyrics in Malayalam, English & Translation
അങ്കണ തൈമാവില്‍ നിന്നാദ്യത്തെ പഴം വീഴ്‌കെ
അമ്മതൻ നേത്രത്തില്‍ നിന്നുതിര്‍ന്നൂ ചുടുകണ്ണീര്‍
നാലുമാസത്തിന്‍ മുന്‍പില്‍ ഏറെ നാള്‍ കൊതിച്ചിട്ടീ
ബാലമാകന്ദം പൂവിട്ടുണ്ണികള്‍ വിരിയവേ
അമ്മതന്‍ മണിക്കുട്ടന്‍ പൂത്തിരികത്തിച്ചപോൽ
അമ്മലര്‍ച്ചെണ്ടൊന്നൊടിച്ചാഹ്ലാദിച്ചടുത്തെത്തീ
ചൊടിച്ചൂ മാതാവപ്പോൾ ഉണ്ണികള്‍ വിരിഞ്ഞ
പൂവിറുത്തു കളഞ്ഞല്ലോ കുസൃതിക്കുരുന്നേ നീ
മാങ്കനി വീഴുന്നേരം ഓടിച്ചെന്നെടുക്കേണ്ടോന്‍
പൂങ്കുല തല്ലുന്നതു തല്ലുകൊള്ളാഞ്ഞിട്ടല്ലേ
പൈതലിൻ ഭാവം മാറി വദനാംബുജം വാടീ
കൈതവം കാണാക്കണ്ണ് കണ്ണുനീർത്തടാകമായ്
മാമ്പഴം പെറുക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ വരുന്നില്ല
മാമ്പഴം പെറുക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ വരുന്നില്ല എന്നവൻ
മാന്‍പെഴും മലർക്കുലയെറിഞ്ഞു വെറും മണ്ണിൽ
വാക്കുകൾ കൂട്ടിച്ചൊല്ലാൻ വയ്യാത്ത കിടാങ്ങളേ
ദീർഘദർശനം ചെയ്യും ദൈവജ്ഞരല്ലോ നിങ്ങൾ
തുംഗമാം മീനച്ചൂടാൽ തൈമാവിൻ
മരതകക്കിങ്ങിണി സൗഗന്ധിക സ്വർണ്ണമായ് തീരും മുന്‍പേ
മാങ്കനി വീഴാന്‍ കാത്തു നിൽക്കാതെ
മാതാവിന്റെ പൂങ്കുയിൽ കൂടും വിട്ട്
പരലോകത്തെ പൂകി
വാനവർക്കാരോമലായ് പാരിനെക്കുറിച്ചുദാസീനനായ്
ക്രീഡാരസലീനനായ്‌ അവന്‍ വാഴ്‌കെ
അങ്കണ തൈമാവില്‍ നിന്നാദ്യത്തെ പഴം വീഴ്‌കെ
അമ്മതന്‍ നേത്രത്തില്‍ നിന്നുതിര്‍ന്നൂ ചുടുകണ്ണീര്‍
തന്മകന്നമുദേകാന്‍ താഴോട്ടു നിപതിച്ച പൊന്‍പഴം
മുറ്റത്താര്‍ക്കും വേണ്ടാതെ കിടക്കവേ
അയൽ‌പക്കത്തെ കൊച്ചുകുട്ടികള്‍
ഉല്‍സാഹത്തോടവർതൻ മാവിൻ‌ചോട്ടിൽ കളിവീടുണ്ടാക്കുന്നു
പൂവാലനണ്ണാർക്കണ്ണാ മാമ്പഴം തരിക
എന്നു പൂവാളും കൊതിയോടെ വിളിച്ചുപാടീടുന്നു
ഉതിരും മധുരങ്ങളോടിച്ചെന്നെടുക്കുന്നൂ
മുതിരും കോലാഹലമങ്കലധ്വാനത്തോടും
വാസന്തമഹോത്സവമാണവർക്ക്‌
എന്നാൽ അവൾക്കാഹന്ത കണ്ണീരിനാല്‍ അന്ധമാം വര്‍ഷാകാലം
വാസന്തമഹോത്സവമാണവർക്ക്‌
എന്നാൽ അവൾക്കാഹന്ത കണ്ണീരിനാല്‍ അന്ധമാം വര്‍ഷാകാലം
പുരതോനിസ്തബ്ധയായ് തെല്ലിട നിന്നിട്ട് തന്‍
ദുരിതഫലം പോലുള്ള ആ പഴമെടുത്തവള്‍
തന്നുണ്ണിക്കിടാവിന്റെ താരുടൽ മറചെയ്ത
മണ്ണിൽ താൻ നിക്ഷേപിച്ചു
മന്ദമായ് ഏവം ചൊന്നാൾ
ഉണ്ണിക്കൈക്കെടുക്കുവാൻ ഉണ്ണിവായ്ക്കുണ്ണാൻ വേണ്ടി
വന്നതാണീ മാമ്പഴം വാസ്തവമറിയാതെ
നീരസം ഭാവിച്ച് നീ പോയിതെങ്കിലും
കുഞ്ഞേ നീയിതു നുകര്‍ന്നാലേ അമ്മക്കു സുഖമാവൂ
പിണങ്ങിപ്പോയീടിലും പിന്നെ ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോൾ
കുണുങ്ങിക്കുണുങ്ങി നീ ഉണ്ണുവാൻ വരാറില്ലേ
വരിക കണ്ണാൽ കാണാ‍ൻ വയ്യാത്തൊരെന്‍ കണ്ണനേ
തരസാനുകർന്നാലും തായതൻ നൈവേദ്യം നീ
ഒരു തൈകുളിര്‍കാറ്റായ് അരികത്തണഞ്ഞ് അപ്പോള്‍
അരുമക്കുഞ്ഞിൻ പ്രാണൻ അമ്മയെ ആശ്ലേഷിച്ചു.
Angana Thaimaavil Ninnaadyathe Pazham Veezhke
Ammathan Nethrathil Ninnuthirnnu Chudukanneer
Naalumaasathin Munpil Ere Naal Kothichittee
Baalamaakandam Poovittunnikal Viriyave
Ammathan Manikkuttan Poothirikathichapol
Ammalarchendonnodichaahlaadichaduthetthi
Chodichu Maathaavappol Unnikal Virinja
Pooviruthu Kalanjallo Kusruthikkurunne Nee
Maankani Veezhunneram Odichennedukkendon
Poonkula Thallunnathu Thallukollaanjittalle
Paithalin Bhaavam Maari Vadanaambujam Vaadi
Kaithavam Kaanaakkannu Kannuneerthadaakamaayi
Maampazham Perukkuvaan Njaan Varunnilla
Maampazham Perukkuvaan Njaan Varunnilla Ennavaan
Maanpezhum Malarkkulayerinju Verum Mannil
Vaakkukal Koottichollaan Vayyaatha Kidaangale
Deerghadarshanam Cheyyum Daivajnarallo Ningal
Thungamaam Meenachoodaal Thaimaavin
Marathakakkingini Saugandhika Swarnnamaay Theerum Munpe
Maankani Veezhaan Kaathu Nilkkaathe
Maathaavinte Poonkuyil Koodum Vittu
Paralokatthe Pooki
Vaanavarkkaaromalaay Paarinekkurichudaaseenanaay
Kreedaarasaleenanaay Avan Vaazhke
Angana Thaimaavil Ninnaadyathe Pazham Veezhke
Ammathan Nethrathil Ninnuthirnnu Chudukanneer
Thanmakannamudekaan Thaazhotu Nipathicha Ponpazham
Muttatharkkum Vendaathe Kidakkave
Ayalpakkaththe Kochukuttikal
Ulsaahathodavarthan Maavin Chottil Kaliveedundaakkunnu
Poovaalanannaarkkannaa Maampazham Tharika
Ennu Poovaalum Kothiyode Vilichupaadeedunnu
Uthirum Madhurangal Odichennedukkunnu
Muthirum Kolaahalam Mangaladhvaanathodum
Vaasanthamahotsavamaanavarkku
Ennaal Avalkkaahanta Kanneerinaal Andhamaam Varshaakaalam
Vaasanthamahotsavamaanavarkku
Ennaal Avalkkaahanta Kanneerinaal Andhamaam Varshaakaalam
Purathonisthabdhayaay Thellida Ninnittu Than
Durithaphalam Polulla Aa Pazhameduthaval
Thannunnikidaavinte Thaarudal Maracheytha
Mannil Thaan Nikshepichu
Mandamaay Evam Chonnaal
Unnikkaikkedukkuvaan Unnivaaykkunnaan Vendi
Vannathaani Maampazham Vaasthavam Ariyaathe
Neerasam Bhaavichu Nee Poyithengilum
Kunje Neeyithu Nukarnnaale Ammakku Sukhamaavoo
Pinangippoyeedilum Pinne Njaan Vilikkumbol
Kunungikkunungi Nee Unnuvaan Varaarille
Varika Kannaal Kaanaan Vayyaathoren Kannaane
Tharasaanukarnnaalum Thaayathan Naivedyam Nee
Oru Thaikulirkaattaay Arikatthananju Appol
Arumakkunjin Praanan Ammaye Aashleshichu.
When the first mango fell from the courtyard tree,
Hot tears flowed from the mother’s eyes.
Months before, after a long season of waiting,
The tender mango blossoms had begun to bloom.
Like a little boy lighting a festive lamp,
Her precious child ran forward in delight,
Plucked a cluster of blossoms and brought them near.
The mother scolded him:
“O mischievous little one,
You have plucked away the flowers that had just bloomed!”
“Shouldn’t one wait for the mangoes to ripen and fall?
Why strike down the flower clusters before their time?”
The child’s expression changed,
His lotus-like face withered.
His innocent eyes became pools of tears.
“I won’t come to gather mangoes anymore,”
he said.
“I won’t come to gather mangoes anymore.”
And he threw the flower cluster onto the bare earth.
O little ones who cannot yet weave words together,
Are you not seers with far-reaching vision?
Before the emerald buds of the mango tree
Could turn into fragrant golden fruit
Under the blazing summer sun,
Without waiting for the mangoes to fall,
The mother’s sweet little cuckoo
Left its nest
And flew to heaven.
May he live among the celestial beings,
Detached from earthly concerns,
Immersed in divine play.
When the first mango fell from the courtyard tree,
Hot tears flowed from the mother’s eyes.
The golden fruit that had fallen
As if to offer nectar to her son
Lay unwanted in the courtyard.
Meanwhile, the children from neighboring houses
Built little playhouses beneath the tree
With great excitement.
“Dear brother, give us a mango!”
They sang and called out eagerly.
They ran to gather the fallen sweet fruits,
Amid joyful noise and celebration.
For them,
It was a grand festival of spring.
But for her,
Blinded by tears,
It was a dark season of endless rain.
For them,
It was a festival of spring.
But for her,
Blinded by grief,
It was a season of sorrow and storms.
Standing silently for a moment,
She picked up that fruit,
A fruit that seemed like the very embodiment
Of her own suffering.
She buried it
In the soil that covered
The beloved body of her little child.
Softly she said:
“This mango came
For my little one’s hands to hold,
For my little one’s mouth to taste.
Not knowing the truth,
You left in disappointment.
My child,
Only if you taste this fruit
Will your mother find peace.”
Even when you sulk and go away,
Do you not return shyly
When I call you again?
Come, my little Krishna,
Whom these eyes can no longer see.
Even if only in spirit,
Accept this offering from your mother.
Then, like a cool breeze from a young sapling,
The soul of her beloved child
Came near
And embraced his mother.
